موسسه خیریه امام هادی(ع)

روز جمعه 29 مهر ماه 1390 بود. با يکي از دوستان عکاس تصميم گرفته بوديم تا بريم و از يکي از خانواده هاي ايتام تحت پوشش موسسه در جمکران چند عکس تهيه کنيم.هوا اونروز خيلي غبار آلود بود و منم مردد بودم که امروز بريم يا نه؟ولي نهايتا راه افتاديم.ايتدا يکي از پرونده ها را از بين پوشه پرونده ها در اوردم و به قيم ان که مادر بزرگ بچه ها بود تلفن زدم ,گفتم اگر مزاحمت نباشه خدمت برسيم.ايشونم قبول کرد که براي دقايقي ميزبان ما باشه....

بعد از مقدار سوال جواب توي کوچه ها منزل طيبه و ابولفضل رو پيدا کرديم. بچه ها هم پدر هم مادرشونو از دست داده بودند و با مادر بزرگ در يک گاراژ نگهداري نون خشک و ضايعات بعنوان نگهبان زندگي مي کردن.ازشون پرسيدم بچه ها کلاس چندمين گفتند چهارم ابتدايي.گفتم معدلتون چند شده ؟
طيبه گفت 5/19 و ابولفضل گفت 5/18.راستش از اينکه اونجا بودم يکمي خجالت مي کشيدم چون ديدن اين بچه ها در اين محل برام سخت بود.در حاليکه دوستم داشت از فضاي منزل اين کوچولوها عکس مي گرفت منم داشتم با هاشون حرف مي زدم.

اول ازشون اجازه گرفتم تا عکسها را سايت بذاريم .بهش گفتم توي ايران هزاران طبيه و ابولفضل کوچولو هستند که شرايطي مثله شما دارند و اگر مردم اين تصاويرو ببينن حتما به اونها کمک مي کنند. اونها هم قبول کردن .بعد به مادر بزرگ گفتم که هر نيازي که داشتين به من تلفن کنين تا سعي کنيم تامين کنيم.ايشون هم گفت هيچ چيز خاصي نمي خواهيم فقط براي زمستان نياز به نفت داريم.....

برای دیدن ادامه عکس ها به ادامه مطلب مراجعه بفرمایید

يكي از روزهاي سال اول دبيرستان بود. من از مدرسه به خانه بر مي گشتم كه يكي از بچه هاي كلاس را ديدم. اسمش مارك بود و انگار همه‌ي كتابهايش را با خود به خانه مي برد.

 با خودم گفتم: 'كي اين همه كتاب رو آخر هفته به خانه مي بره. حتما ً اين پسر خيلي بي حالي است!' من براي آخر هفته ام برنامه‌ ريزي كرده بودم. ) مسابقه‌ي فوتبال با بچه ها، مهماني خانه‌ي يكي از همكلاسي ها(. بنابراين شانه هايم را بالا انداختم و به راهم ادامه دادم.

همينطور كه مي رفتم،‌ تعدادي از بچه ها رو ديدم كه به طرف او دويدند و او را به زمين انداختند. كتابهاش پخش شد و خودش هم روي خاكها افتاد. عينكش افتاد و من ديدم چند متر اونطرفتر ‌روي چمنها پرت شد.
سرش را كه بالا آورد، در چشماش يه غم خيلي بزرگ ديدم. بي اختيار قلبم به طرفش كشيده شد و بطرفش دويدم. در حاليكه به دنبال عينكش مي گشت، ‌يه قطره درشت اشك در چشمهاش ديدم. همينطور كه عينكش را به دستش مي‌دادم، گفتم: ' اين بچه ها يه مشت آشغالن!' او به من نگاهي كرد و گفت: "هي ، متشكرم!" و لبخند بزرگي صورتش را پوشاند.

از آن لبخندهايي كه سرشار از سپاسگزاري قلبي بود. من كمكش كردم كه بلند شود و ازش پرسيدم كجا زندگي مي كنه؟ معلوم شد كه او هم نزديك خانه‌ي ما زندگي مي كند. ازش پرسيدم پس چطور من تو را نديده بودم؟ او گفت :

...

 علامه محمد تقي جعفري مي­‌گفتند:

برخي از جامعه ­شناسان برتر دنيا در دانمارک جمع شده بودند تا پيرامون موضوع مهمي به بحث و تبادل نظر بپردازند. موضوع اين بود: «ارزش واقعي انسان به چيست».
براي سنجش ارزش بسياري از موجودات، معيار خاصي داريم. مثلا معيار ارزش طلا به وزن و عيار آن است. معيار ارزش بنزين به مقدار و کيفيت آن است. معيار ارزش پول پشتوانه آن است؛ اما معيار ارزش انسان‌ها در چيست.

هر کدام از جامعه‌شناسان، سخناني گفته و معيارهاي خاصي ارايه دادند.